رد پای باران...

کنج شهر لابه لای آدمکها پنجره خیالم را به این پاییز جان گرفته گشوده ام...اینک پاییز همینجاست...تا نزدیک آغوش کشیدنت...عاشقانه و زیبا کنار لحظه هایمان جاریست...هوا را پر کرده است از دوستت دارم ها...به همین زودی هاست باران سهم شهر دلم من شود...من عاشق بارانم...و خدا چه بخشنده باران را بر ما می بخشد...من و جان دل چه مشتاقانه منتظر بارانیم...

کم می آورم بابت سپاس از نگاه مهربانی که این روزها سایه انداخته است بر تمام هستی ام...هوای این روزها بوسیدن دستاتو کم داره...وقتی دستامو تو دستات گرفتی و شعر هستی بر زبانم جاری ساختی...

رهایم مثل نسیمی که جولان می دهد در کوه و دشت و صحرا...این ره را در کنار باران می نوردم...رهنوردی شاد و پر امیدم...

سپاس...